زخمه !
به سیمهای پاره ی ویولنم نگاه می کنم،
بر آنها دست می کشم!
آنها روزی هم صدایم بودند،
شاید من هم صدای آنها!
چهار سیم به عدد چهار فصل سال،
مدتهاست سیمها بی خبرند از کسی که نوایی را بر گوش آنها زمزمه میکرد،
آرشه ای را با هارمونی دل روی آنها می کشید،
و زخمه ای بر آنها میزد،
و آنها نیز .
روزی آنها اشک را جاری میساختند.
اما چه زود،
زخمه ای از نایی دیگر برخواست
زخمه ها یک به یک بر او زخم زدند و نشستند و گویی
او خود سیم شد،
یک سیم،
سیمی به عدد صفر،
سیم آخر.
تنها سیمی که خود به تنهایی نتهای ( می ، لا ، ر ، سل ) را از بر می نوازد
به نشان یک عمر،
عمری پوچ،
دیگر آرشه را نیازی نیست،
و انگشت را،
آری
سازم مدتهاست شکسته است...
"Impossible to repair"
sound-post broken
disintegrated glue
loosened tarnished strings
that shall never sing again
this violin upon my wall
too fragile to play
it lays silent
but while I lived
this violin lived too
and the bow across it
in its glory days
too well do I remember
the sounds
harmony and laughter
melody
sweet, its lullabies
and angry, crashing Wagner --
for it knew many songs
"Impossible to repair",
the luthier says
so I gaze upon it
and in my memory
I see the motion of the bow
hear the magic resonance
feel the enchantment
of the music
it once made
But now it and I are broken
...
تلخی لبخندم را