روزی نوشتم میخوام یه گناه بزرگ بکنم
می خواستم اینقدر به خدا شراب بدم تا زندگی آدمها رو یادش بره
تا رو پاهاش بند نشه
تا دیگه خدا خدای هیچ کس بی جواب نمونه
حالا می خوام یه گناه خیلی گنده تر بکنم
می خوام لجبازی کنم
می خوام دیگه با همه لجبازی کنم
می خوام هرکار دوست دارم بکنم
هرچی دلم می خواد
...
غم دنیا نخواهد یافت پایان
خوشا در بر رخ شادی گشایان
خوشا دلهای خوش ، جان های خرسند
خوشا نیروی هستی زای لبخند
خوشا لبخند شادی آفرینان
که شادی روید از لبخند اینان
نمیدانی - دریغا - چیست شادی
که میگویی : به گیتی نیست شادی
نه شادی از هوا بارد چو باران
که جامی پر کنی از جویباران
نه شادی را به دکان می فروشند
که سیل مشتری بر آن بجوشند
چه خوش فرمود آن پیر خردمند
وزین خوشتر نباشد درجهان پند
اگر خونین دلی از جور ایام
((لب خندان بیاور چون لب جام))*
به پیش اهل دل گنجی است شادی
که دستاورد بی رنجی است شادی
به آن کس می دهد این گنج گوهر
که پیش آرد دلی لبخندپرور
به آن کس می رسد زین گنج بسیار
که باشد شادمانی را سزاوار
نه از این جفت و از آن طاق یابی
که شادی را به استحقاق یابی
جهان در بر رخ انسان نبندد
به روی هر که خندان است خندد
چو گل هرجا که لبخند آفرینی
به هر سو رو کنی لبخند بینی
چه اشکت همنفس باشد ، چه لبخند
ز عمرت لحظه لحظه می ربایند
گذشت لحظه را آسان نگیری
چو پایان یافت پایان می پذیری
مشو در پیچ و تاب رنج و غم گم
به هر حالت تبسم کن ، تبسم!
---
* حافظ : با دل خونین لب خندان بیاور همچو جام...
شبان را دوست ميدارم، در اين شب زنده داريها
در اين تاريكي مطلق ، خدا هست و خيال تو
كسي من را نمي خواند
صدايي بر نميخيزد
اميدي پا نميگيرد
بجز شوق وصال تو!
خطا گفتم
خطا گفتم
تو را ديگر نمي جويم
تو را هرگز نمي يابم
تو هم اي همزبان من
مرا هرگز نخواهي ديد
از اين گلخانه متروك
گلي ديگر نخواهي چيد
تو را با سربلندي هاي تو
من ميپرستيدم
تو را با آن غرور سخت
همچون خويش ميديدم
نمي خواهم جز اين باشد
دل آن يار نرمين دل
غمين باشد ، حزين باشد
مرا هر چند بشكستند
نمي خواهم شكست تو
نمي خواهم كه اندوهي
ببينم لحظه اي حتي در آن چشمان مست تو
نمي يابم تو را هرگز
ولي ترك خيال تو
نمي دارم روا هرگز...
( اثري از نويد هاشمي طبا - با مقداري تغيير )
امروز داشتم از میدان ونک به سمت دفتر میرفتم
کاری داشتم که تا حدودای ظهر طول کشید
گرمای هوا و معطلی کارای اداری همینطوری دمار از اعصاب آدم درمیاره
وقتی دردهای زیادی هم در دل و افکار پریشونی هم در ذهن داشته باشی دیگه تعطیلی
داشتم رد میشدم
صحنه ای رو دیدم که واقعا روحم رو فشرد
دختری داشت از دور میدان با عجله می دوید و کلی كتاب و كاغذ هم دستش
همينطور كه داشت از عرض خيابون ميگذشت يه موتوري كه دو نفر (حيف واحد شمارش نفر)
از عقب با صداي بلند چنان متلكي به دختر گفتند كه علاوه بر خجالت حواسش هم پرت شد و
درهمون لحظه هم ماشيني پرتش كرد و و و و ...
هيچ توضيحي يا تفسيري از اين جريان نمي كنم اما ...
در گذرگاه زمان خیمه شب بازی دهر
با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد
عشق ها می میرند
رنگها رنگ دگر می گیرند
و فقط خاطره هاست
که چه شیرین و چه تلخ
دست ناخورده به جا می ماند
آری این نیست بجز حرف دل غمزده ی شاپرکی
که به من میگوید:
عشق ها رنگ دگر میگیرند!
رنگها بس بی رنگ
وفقط خاطره هاست!
وکنون از پس ابر سیهی می نگرم ، دل ناشاد
که چه آسان تو به این رنگ رضایت دادی
باورم نیست که دیروز کنارم بودی و به من دادی از آن چشمه ی خورشید کمی
وهمان شب هنگام ، به پیامی کوتاه ، همه لذت آنروز زمن بستاندی
این همه نیست بجز بازی دهر؟
وگذرگاه زمان؟ که چه گویم ؟ چه نویسم ؟ که همان خاموشی
بهترین شکل نمایاندن احساس درون قلبی است که بود مالامال
ازکنون تا سحرش
آری آری ، که همه خاطره است؟
خاطراتی شیرین ، خاطراتی ناخوش
یادم آید که چرا تو روزی ، همچو برفی آرام ، بنشاندی به دلم ، درد یک مردن آرام بر آغوشم را
یا که روزی دیگر ، که من گم شده در تو ، گله کردم زتو ، از بابت آن مرد سبک مغز ،
به دکان پر از رنگ و لعاب جامه!
و کنون یادت هست که همانگونه که آشفته شدی از شکوٍه
گله ام را تو به تحقیر مثالش دادی
و ندیدی که دل رنجورم ، که همه عشقت بود ، چه آرام شکست؟
و گذشت از بر من بس آرام
تو به من طعنه زدی ، که نمیدانی چیست
...
مرداد ۸۴
عمق دردش را کسی نفهمید
اشکهایش را دیده نیامد
دلش را که در حصار دیوارهای بلند به بند کشیده بودند درک نکردند
دلتنگیش آیا
که همه آرزویش دیدن ۴ نفر بر سفره هفت سین امسال
و نوای آرام قرآن خواندنش
کسی را برنتافت
گوش سپردنش به نغمه خوابهای طلایی
که برایش بنوازم تا آرام گیرد
و آرام در خود بریخت آنچه را که می رسید
گیسوان سپیدش ناگه که به رعدوبرقی به وسعت آسمان دلتنگیش مانست
چشمانش در پس هاله ای از اشک و آه به سبز کدری بدل شد
با لرزه ای هول ناک بر اندام
ناله های فروخورده را به ناگه آتشفشان کرد
ترساننده ای بس ترسناک
اینچنین بود قصه کسی که تنها بود اما تنها نمی گذاشت
به جریان دارویی که بر وریدش جاری شد بسان تکه چوبی خشک
برآغوشم درافتاد
گویی ساعاتی بر من گذشت که سالی می نمود
و از پس آن خوابی عمیق
خوابی اما نه خواب که بیداری جنون آسایی بود که دردهایش را فریاد داشت
و باران چشمهایش که گه آرام و گه رگبارسان از فراخنای جان به در میشد
دردش را به رگهای من فرو می کرد
فوران فوران و فوران
اکنون بیدار است و آرام بر بالین نظاره اش می کنم
نگاهش به فراسوی خانه به ابرها به ستاره ها دوخته است
عرقی سرد بر پیشانی
و دردی عمیق بر دل
می نگرم چشمانش را که دیگر آرام شده
و آن لرزه های تند یازده قبل از ظهر رفته اند
و دعوتم به نماز خواهد کرد
نمازی به زلالی چشمانش
و آرام خواهم شد
برای او
مادر
احمدرضا - اردیبهشت ۸۵
ما چون دو دریچه روبروی هم
آگاه ز هر بگو مگوی هم
هر روز سلام و پرسش و خنده
هر روز قرار روز آینده
عمر آینه بهشت اما آه
همچون شب و روز تیر و دی کوتاه
اکنون دل من گرفته و خسته است
زیرا یکی از دریچه ها بسته است
نه مهر فسون نه ماه جادو کرد
نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد
م.اخوان ثالث
با من از کهنگی ساز دگر هیچ مگوی
که مرا نیست دلی کو بنوازد سازش
ساز عاشق همه نی بود که آن نیز بسوخت
زان سبب سوخت که ماتم بگرفت آوازش...
اردیبهشت - ۸۵
ای ما همیشه با هم و
_بی هم_
می خواهمت هنوز
آری هنوز هم
دریای اضطراب در سینه ی شکسته ی من موج میزند.
عید به کرمان رفته بودم
خونه یکی از عزیزترین دوستام و خانومش بودم
قرار شد فردای رسیدنم بریم کرمان گردی و خلاصه دلی از عزا دربیاریم
شروع کردیم و افتادیم به جون این شهر پیر و خسته
طفلکی از منتها الیه این طرفش بخوای بری منتها الیه اون طرف بیش از یه ربع طول نمیکشه. دو نفر مست عکاسی تا دلت بخواد کادر بستیم و شاتر زدیم...
روز بعدش رفتیم ماهان اول یه سرکی حرم شاه نعمت اله ولی زدیم و همینطور از دم در و حیاط و آب انبار تا پشت بام و گلدسته و و و و خلاصه تا رسیدیم توی حرم
بوی عود و گلاب یه هو آدم رو گیج میکنه بی هیچ توجهی به اینکه اصلا کجا هستیم فرت و فرت شروع کردیم به عکس گرفتن... درد سر نمیدم در اوج ناباوری و بی اعتقادی همونطور که نشسته بودم و گنبد و گلدسته رو با گنبدوگلدسته بعضی ها مقایسه میکردم و بیشتر یه جوریم میشد ته دلم یه چیزی از خودش خواستم و گفتم ببینم چی میشه باور نمیکنی هنوز 24 نشده بود به طور باورنکردنیی جواب گرفتم اصلا خودم یادم رفته بود ولی شد دیگه و در یک لحظه انگار پرده هایی کنار رفت و چیزهایی دیدم که دوربین و عکاسی و هرچی بود ول کردم و دیدم چیزایی رو که نمیدیدم...
عقل رفت و یار مخموری گزید
عشق سر مست آمد و ما را گرفت
...
سید ما بر درش ماوا گرفت
گوشه ای در جنت الماوی گرفت
خاطر ما در خرابات مغان
خوش مقامی یافت آنجا جا گرفت
مبتلائیم از بلای عشق او
زان بلا این کار ما بالا گرفت
آب چشم ما بهر سو رو نهاد
سو به سوی ما همه دریا گرفت
عقل رفت و یار مخموری گزید
عشق سر مست آمد و ما را گرفت
هرچه می گوئیم می گوید بگو
دیگری را کی رسد برما گرفت
نعمت اله سر به پای او نهاد
دست او یکتای بی همتا گرفت
یاعلی
تلخی لبخندم را 