لبخندتلخ!

و من اکنونت از پس بامداد

به میعاد فر امی خوانمت

به آهویی می مانی که پای در فرار داری و هم از ماندن سرمست

فرا می خوانمت به میعاد، بیا بیا و سرمستم کن ای کوه نور

چنان که باز همو می گوید:

آينه‌ها و شب‌پره‌هاي ِ مشتاق را به من بده
روشني و شراب را
آسمان ِ بلند و کمان ِ گشاده‌ي ِ پُل
پرنده‌ها و قوس و قزح را به من بده
و راه ِ آخرين را
در پرده‌ئي که مي‌زني مکرر کن.

در فراسوي ِ مرزهاي ِ تن‌ام
تو را دوست مي‌دارم.

در فراسوهاي ِ عشق
تو را دوست مي‌دارم،
در فراسوهاي ِ پرده و رنگ.