|
که در خلوتي عظيم |
|
|
|
با مناش در ميان ميگذارند. |
| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
این روزها که می آیند، لحظات با تو ام، رنگ و بو میگرند! گیجم نکن! ثانیه های گنگ بودار! هزار بار و هزار باره زنده شدن، لابلای کوچکترین لذات زندگی... یک لقمه نون و ماست محلی!!! ...
|
|
+ اتفاق افتاد در
جمعه بیست و نهم تیر 1386ساعت 10:27 بعد از ظهر به قلم ...! |
|
|
+ اتفاق افتاد در
سه شنبه بیست و ششم تیر 1386ساعت 11:57 بعد از ظهر به قلم ...! |
|
|
از carcinoma متنفرم...
|
|
+ اتفاق افتاد در
جمعه بیست و دوم تیر 1386ساعت 3:14 قبل از ظهر به قلم ...! |
|
|
نمی گم دروغ می گی! میگم دروغ نمی گـــــم! ...
|
|
+ اتفاق افتاد در
جمعه بیست و دوم تیر 1386ساعت 3:10 قبل از ظهر به قلم ...! |
|
|
آزادی
و تیر آمد تیر خونین
تیر تیره
از دهانه ی کدامین سلاح چنین شلیک شد این تیر
تیر آمد
تیری که تکرار آفتاب در آن به عدد یک و هشت
خون برادر دانشجوی مرا که هنوز و تا ابد بر پیکره این خاک نقش هزار امید را با رنگ سرخ خود رسم کرد بر خاک فشاند و آیا آنروز خواهد رسید که از دل این خاک سرد وسیاه
جوانه سبزی به رنگ آزادی سر بلند کند؟ به یاد می آورم آن سه رنگ سبز و سفید و سرخ را
که سبز و سفیدش نیز سرخ گونه گشته است. ما را چه شده است؟ خاموشی چرا؟ تا کی؟ تا به کی بایستی با اشک با خون و با قطره قطره اشک خونین آزادی را انتظار کشید؟ به یاد می آورم که نسلی به چه آرامی
در کنار گذر لحظه ها بی صدا آزادی را فریاد کشید و در زیر ضربه های پتک گونه آزادی کشان آرام سوخت و خاموشی را تجربه کرد به یاد می آورم آن برادرم را
که یاحسین گویان از بام به زیرش افکندند و بی صدا بر آغوش خاک جان داد به یاد می آورم که دیگر برادرم
در کنج اتاقی سرد و تاریک با قلم شکسته انگشت خود و مرکب رنگین خون خود آزادی را بر دیوار نوشت و در پای آن جان داد ما را چه شده است؟
ای پدر انسان
میبینی که مرگ چسان فرزندت را بی صدا به کام خود کشید؟ و خصم پلید قطره های خونش را چه با ولع نوشید به یاد می آورم روزی که آزادی را فریاد کشیدیم اما در جواب فریاد کشیدند که خاموش خرد را بی خردان زنده به گور کردند چه وحشیانه
و جان را ستاندند چه ظالمانه و این داستان خونبار هر روز به گونه ای جاری است تابوت کشان سیاه جامه با ردای شیطانی خود
کبوتران سفید نسلی را با تیرگی تعصب و جهل خاموش می کنند آری کبوتران خاموش می شوند تا بهای آزادی را بپردازند
چه بهای سنگینی به یاد می آورم دلسوخته ای را
که در تنهایی فریاد بیداری سرداد آری بامداد را
اینک مدفون در خاک باید جست و هم آزادی را. به یاد خواهم داشت که
چه زیباست چه گرانبهاست چه دور است اما فریادش میکشیم و برایش می جنگیم تا بیابیمش آزادی
... (زمزمه شده دربند در کانکسی متعلق به گروه فشار، درست مقابل مسجد امیرآباد، کوی دانشگاه، سال ۷۸) |
|
+ اتفاق افتاد در
دوشنبه هجدهم تیر 1386ساعت 3:53 قبل از ظهر به قلم ...! |
|
|
عنصری بودم خاشاکی شاید به هیئت انسانم در آوردند آدمم که آه است و دم خودم نیستم ذره بینی بر خودم میگیرم تا بهتر ببینم مرغی پای در بند تن ذره بین را کمی دور تر می گیرم پرتوهای نگاهت را که از دو خورشید چشمانت بر ترک های دل کویریم می تابانی جمع می کنم در یک نقطه قفس می سوزد هوس می سوزد تن هم در آتش رود خروشان نیستم دیگر جوی کوچک هم نیستم دانا بودن چه می بینی؟ من خود تو ام تو خود منی روزی باز عنصری می شوم خاشاکی شاید نه دیگر نه فقط تو ...
|
|
+ اتفاق افتاد در
یکشنبه هفدهم تیر 1386ساعت 1:14 قبل از ظهر به قلم ...! |
|
|
در چاردیواری استخوانی رنگی خانه ای دارم به رنگ سیاه کمی آن سو تر از آن تک درخت پیر که سخاوتمندانه توت هایش را هدیه می کند در خانه ام ساکت و آرام نشسته ام دیوارها با هم حرف می زنند مکعب های سیاه کوچکی را با انگشتانم لمس می کنم حرف می زنم اینجا خانه ی من است آن زنگی را که گذاشته ام بزن چشمانم بوی در گرفته اند خودت را صدا کن! ...
|
|
+ اتفاق افتاد در
جمعه پانزدهم تیر 1386ساعت 1:22 قبل از ظهر به قلم ...! |
|
|
شب است ابرها به سرخی میزنند گرم شده اند گویی خورشید بازگشته است شب است روشن است شبهای روشن ...
|
|
+ اتفاق افتاد در
چهارشنبه سیزدهم تیر 1386ساعت 2:1 قبل از ظهر به قلم ...! |
|
|
چشمانت را آنگاه که بر من می اندازی یگانه پرتو هزاران شعاعش همانند انعکاس سپر رومی ها کشتی دلم را در دریایی از دلتنگی به آتش می کشد و صدایت ناقوس کلیسا ها را به نجوا ...
|
|
+ اتفاق افتاد در
دوشنبه یازدهم تیر 1386ساعت 2:37 قبل از ظهر به قلم ...! |
|
|
و دریا همچنان طوفانی و سرد است و مرغان سپیدش ناله از اندوه می بارند و من بر تکه ای از کشتی در هم شکسته می زنم دستی ولی امواج آن را هم ز دست خسته و تنها و سرد من بگیرندش چرا موجم نمی کوبد ... پ.ن: آن تکه ی شکسته ی در هم، خودِ منم ...
|
|
+ اتفاق افتاد در
جمعه هشتم تیر 1386ساعت 2:37 بعد از ظهر به قلم ...! |
|
|
+ اتفاق افتاد در
چهارشنبه ششم تیر 1386ساعت 6:8 بعد از ظهر به قلم ...! |
|
|
بوسههاي ِ تو
تن ِ تو آهنگيست
و تن ِ من کلمهئي که در آن مينشيند تا نغمهئي در وجود آيد: سرودي که تداوم را ميتپد. در نگاهات همهي ِ مهربانيهاست:
قاصدي که زندهگي را خبر ميدهد. و در سکوتات همهي ِ صداها:
فريادي که بودن را تجربه ميکند. و من اکنونت از پس بامداد به میعاد فر امی خوانمت به آهویی می مانی که پای در فرار داری و هم از ماندن سرمست فرا می خوانمت به میعاد، بیا بیا و سرمستم کن ای کوه نور چنان که باز همو می گوید: در فراسوي ِ مرزهاي ِ تنات تو را دوست ميدارم. آينهها و شبپرههاي ِ مشتاق را به من بده در فراسوي ِ مرزهاي ِ تنام در آن دوردست ِ بعيد
فرومينشيند
در فراسوهاي ِ عشق در فراسوهاي ِ پيکرهاي ِمان شعر اول (شاملو - اردیبهشت ۱۳۴۲) شعر دوم ( یک سال بعد - شاملو - اردیبهشت ۱۳۴۳) تامل در این یک سال نیز پر از گفتگو است، شاملو را مدتی است نفس می کشم... ...
|
||||||||||||
|
+ اتفاق افتاد در
چهارشنبه ششم تیر 1386ساعت 4:32 قبل از ظهر به قلم ...! |
|
|
عقبم رو نگاه می کنم، اوووووه صفی طولانی از واژه ها،جلومو نگاه می کنم، زمین چرا آبیه؟ چرا نمی تونم تکون بخورم، آهان یه چیز نرم و سیاه منو رو زمین چسبونده، ای بابا، چرا نمی تونم تکون بخورم؟ اما دوست دارم، همین تکون نخوردن رو اینقدر می خواستم، صب کن ببینم، هی تو... -!!!؟ آره با توام - من؟ آره بابا یه نگاه بنداز ببین چی میبینی؟ من کیم؟ اینجا کجاست؟ - اه تو چرا حرف میزنی؟ عجبا ! میشه یه کلوم بگی من کجام؟ - جل الخالق من تا حالا ندیده بودم یه واژه حرف بزنه - خششششششششششششش یه چیز نرم و سفیدی غلط خورد و اومد روی من خوب گوش می کنم یه صدای آشنا میاد، آره ، یه غزغز، آهاااااااااااااااااااااااااااان هویتم را یافتم ادامه بده، بنویس، شادی را، از من ،از انتظار ، از تبعید خود به دوردست های دور من اما هویت خود را در لابلای خش و خش همین دفتر سپیدی ها و سیاهی هایش پیداکردم، مدیون همان زبری و سیاهی هستم که اگر نبود در آغوش این نرمی و سپیدی نمی بودم، مداد را و کاغذ را، بسترم اکنون دفتر سپید خاطرات توست و من واژه ای در برگی از آن ...
|
|
+ اتفاق افتاد در
دوشنبه چهارم تیر 1386ساعت 2:44 قبل از ظهر به قلم ...! |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک بایگانی |
| درباره وبلاگ |
تلخی لبخندم را
بر من ایراد مکن غمناک تر از گریه آنجا که وجدان های بی رونق و خاموش قاضیان که تنها تصویری از دغدغه ی عدالت بر آن کشیده اند به خود بازم می نهند، میخندم کارم از آن نیز گذشته است می خندم تلخ به آنجا ولی اینجا یار رفت غمخوار رفت و حرف عشق نیز به آرامی رفت از دفتر ما از قاموس ما از روز مرگی های ما حالا... اما می خندم تلخ می خندم باآه می خندم به لبخندی تلخ |
| آرشیو موضوعی |
|
شعر طنز سیاست جامعه شناختی فلسفه عکس |
|
RSS
|