تبليغاتX
لبخندتلخ!
 

ازآنجایی که این روزها دم زدن از عشق و دلدادگی و دلتنگی به نوعی بچگی عنوان میشه و صد البته که بچه بودن هم دنیای زیبا

و خاص خودش رو داره  پس در اینجا من این شعر زیبا رو که کودکی پراحساس به نام بنان خوانده و آهنگش رو کودک دیگری به نام

روح الله خالقی تنظیم کرده تقدیم میکنم به احساس پاک و کودکانه ی همه آدمایی که به درستی آنها را بچه و کودک صدا میکنند ...

 

آمد

      آمد اما در نگاهش

                   آن نوازش ها نبود

                                  چشم خواب آلوده اش را ، مستی رویا نبود

نقش عشق و آرزو

                   از چهره ی دل شسته بود

                                  عکس شیدایی ، در آن آئینه ی سیما نبود

لب همان لب بود

              اما بوسه اش گرمی نداشت

                                           دل همان دل بود

                                                          اما مست و بی پروا نبود

در دل بیزار خود جز بیم رسوایی نداشت

                                   گرچه روزی همنشین جز با من رسوا نبود

در نگاه سرد او

              در نگاه سرد او

                             غوغای دل خاموش بود

               برق چشمش را

                            نشان از آتش سودا نبود

دیدم آن چشم درخشان را

                            ولی در این صدف

                                          گوهر اشکی که من می خواستم

                                                                                          پیدا نبود

بر لب لرزان من

                فریاد دل خاموش بود

                                       آخر آن تنها امید جان من ، تنها نبود

                                                                                         تنها نبود

جز من و او

             دیگری هم بود

                               اما ای دریغ

                                             آگه از درد دلم

                                                             زان عشق جانفرسا نبود            

...

           

+ اتفاق افتاد در  یکشنبه بیست و ششم آذر 1385ساعت 6:25 بعد از ظهر  به قلم ...! | 
 

نگاهم را به هر سو می اندازم
درد است و درد است و درد
هر سو گویی درد را فریاد می زنند
آیا تمام می شود؟
آیا شود که روزی کسی از درد نگوید؟
به دیوانگی پناه نبرد؟
زندگی را
آیا
زندگی را نمی توان تحمل کرد؟!
مگر دیوانگی چاشنی آن باشد!!!
دیوانگی چیست؟
حلقه ای گم شده در میان عقل و فهم؟
که در سراچه ی گیتی
عقل چه گوید و فهم در کجا بیند؟
با نگاه زندگی را گاز باید زد؟
اگر نگاه می توانست گاز بزند
تو را ای زندگی
تا بحال تکه ای سالم در بدن نمی بود
و حال آنکه تو سالمی
اما
مردمان تکه تکه شده اند
در تو
که پوستت بس کلفت است و هضم نا پذیر
آه ای زندگی

...

 

+ اتفاق افتاد در  یکشنبه بیست و ششم آذر 1385ساعت 5:8 بعد از ظهر  به قلم ...! | 
 

دریچه ای بگشا تا که دیده بگشایم
                                                    که هر چه دیده و دل دید نادرست آمد

 

...

+ اتفاق افتاد در  یکشنبه بیست و ششم آذر 1385ساعت 5:2 بعد از ظهر  به قلم ...! | 
 

گردشی روحانی بر مدار درد
گردشی بر مدار مدارا
عصرهای خاکستری اندوهمان، اینگونه میگذرد
 

ما چون چوپانی
بره کوچک امیدهایمان را گم کرده‌ایم
رستگاری ما را
خواب خونین آخرین گرگ رقم میزند
تقویم‌ها بیرحمند
و تابوت مرا
مردانی می‌برند که عشق را نمی‌فهمند



هنوز خراب همان شرابم
که از جام انگشتانت نوشیدم
مستان خراب سکوتند
«پر کن پیاله را....
که این آب آتشین.......»
ترا باور میکنم
چونان غزل های سلیمان
حتی اگر سراسر افسانه باشی
ترا باور میکنم....

مهدی محبی کرمانی

+ اتفاق افتاد در  یکشنبه بیست و ششم آذر 1385ساعت 4:45 بعد از ظهر  به قلم ...! | 
 

آدم خندش میگیره از بزرگتر هایی که خیلی فکر میکنن بزرگن

و گریش میگیره از بچه هایی که نمی دونن هنوز بچن!

...

 

+ اتفاق افتاد در  سه شنبه بیست و یکم آذر 1385ساعت 3:25 بعد از ظهر  به قلم ...! | 
 

رستني ها كم نيست
من و تو كم بوديم
خشك و پژمرده و تا روي زمين خم بوديم
گفتني ها كم نيست
من و تو كم گفتيم
مثل هذيان دم مرگ از آغاز من و تو كم گفتيم
من و تو كم كه نه بايد
شب بي رحم و گل مريم و بيداري شبنم باشيم
من و تو خم نه و درهم نه و كم هم نه كه ميبايد با هم باشيم
من و تو حق داريم كه به اندازه ما هم شده با هم باشيم
گفتني ها كم نيست !

با تشکر از آنا

...

+ اتفاق افتاد در  یکشنبه نوزدهم آذر 1385ساعت 10:33 قبل از ظهر  به قلم ...! | 
با صدای بی صدا

                    مثل یه کوه بلند

                                          مثل یه خواب کوتاه

                                                                   یه مرد بود یه مرد!

با دستای فقیر

                   با چشمای مغموم

                                            با پاهای خسته

                                                                   یه مرد بود یه مرد!

شب با تابوت سیاه

                 نشست توی چشماش

                                         خاموش شد ستاره

                                                                 افتاد روی خاک...

 سایش هم نمی موند

                           هرگز پشت سرش

                                               غمگین بود و خسته

                                                                          تنهای تنها...!

با لبهای تشنه

                     به عکس یه چشمه

                                               نرسید تا ببینه

                                                                           قطره !

                                                                           قطره !

                                                                           قطره ی آب

                                                                           قطره ی آب

در شب بی تپش

                        این طرف

                                   اون طرف

                                               می افتاد تا بشنفه

                                                                          صدا !

                                                                          صدا !

                                                                          صدای پا !

                                                                          صدای پا !

دوست

         یه سکه نایاب

                            گلدون عتیقه

                                            یه شعر نگفته

                                                              رو لب بسته !

                                            سوار موج نور

                        با حافظه ای سرد

             بی گذشته

بی درد

                                                                                 تنهای تنها...!

در کنج یه قفس

                   بی نفس

                             بی هیچ کس

                                             با حسرت یه سحر

                                                                                هوا

                                                                                هوا

                                                                                هوای پاک

                                                                                هوای پاک

در شب بی خوابی

                       از چشم ستاره

                                          قطره قطره میچکه

                                                                               رویا

                                                                               رویا

                                                                            بر سر ما

...

ودیگر هیچ ...!

+ اتفاق افتاد در  شنبه هجدهم آذر 1385ساعت 0:35 قبل از ظهر  به قلم ...! | 
 

دستاش دور گردنم بود
شایدم گردنم زیر دستاش...
ترسیدم_می خوای خفم کنی؟
خندید_تو از محبت هیچی نمی دونی...
تعجب کردم_یعنی می خوای با محبت خفم کنی؟
بلند تر خندید_ تو حتی از خفه کردنم چیزی نمی دونی...
اخم کردم_ خوبم می دونم!می خوای خفت کنم؟
چشماشو بست_ بسم الله...
.
.
.
هر جفتمون خفه شدیم!

با تشکر از نیمه ی ماه

+ اتفاق افتاد در  شنبه هجدهم آذر 1385ساعت 0:25 قبل از ظهر  به قلم ...! | 
 

جایی خوندم:

زندگی مجموعه ی چند داستان کوتاه است

                                                       که گاهی فقط به رمانی می انجامد !

 

...

+ اتفاق افتاد در  جمعه هفدهم آذر 1385ساعت 11:55 قبل از ظهر  به قلم ...! | 
 

وقتی جلو آینه وایمیستی بیشتر خودتو میبینی یا آینه رو؟!

...

+ اتفاق افتاد در  چهارشنبه پانزدهم آذر 1385ساعت 3:9 بعد از ظهر  به قلم ...! | 
 

چوب رختی بودنم عالمی داره هیچ وقت فکر کردی؟

!!!

...

+ اتفاق افتاد در  سه شنبه چهاردهم آذر 1385ساعت 9:35 قبل از ظهر  به قلم ...! | 
 

گهی زین به پشت و بازم زین به پشت !!!

اصلا همش زین به پشت... به کسی چه!!!

نه؟

آره بابا!

...

+ اتفاق افتاد در  سه شنبه چهاردهم آذر 1385ساعت 9:30 قبل از ظهر  به قلم ...! | 
 

پارسال یه شب رفتم سر یخچال به عادت هر شب قبل از خواب یه لیوان شیر بخورم

همیشه که می رفتم لیوان رو لاجرعه سر میکشیدم

اون شب یه کمی مزش ترش بود!

یادم موند تا آخر عمر لیوان شیر رو اول مزه مزه کنم بعد...!!!

...

 

+ اتفاق افتاد در  سه شنبه چهاردهم آذر 1385ساعت 9:19 قبل از ظهر  به قلم ...! | 
 

دوستی می گفت با عینک آدم های مرده چیکار می کنند؟!

گفتم همون کاری رو می کنند که مرده ها با عینک آدم های زنده !

شایدم ...

ای بابا من چه میدونم؟!!!

...

 

+ اتفاق افتاد در  دوشنبه سیزدهم آذر 1385ساعت 3:56 بعد از ظهر  به قلم ...! | 
 

 

...

 

+ اتفاق افتاد در  چهارشنبه هشتم آذر 1385ساعت 10:1 قبل از ظهر  به قلم ...! | 

۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۴  بازگشت بابک بیات با خاطرات دور

بابك بیات آهنگساز قدیمی سینما پس از یك سفر طولانی از كانادا به ایران بازگشته و به زودی فعالیت های هنری خود را پی می گیرد.  ادامه...

 

 

۴ آبان ۱۳۸۴  بابك بیات دیگر موسیقی فیلم نمی سازد

تا لحظه ای كه تكلیفم در این كار روشن نشود دست به ساخت موسیقی فیلمی نخواهم زد.

ادامه...

 

 

4 مهر 1385   بابك بیات" برای ادامه درمان به كانادا می رود

بابك بیات" آهنگساز حوزه موسیقی پاپ كه به دلیل بیماری دراز مدت خود ماه‌‏ها در بیمارستان‌‏های" ایران مهر " و " تهران پارس " بستری بود ، برای ادامه درمان به كانادا می‌‏رود                                                                                         .

ادامه...

 

 

۱۷ آبان ۱۳۸۵  بابك بیات تا هفته آینده در بخش ICU بیمارستان بستری می شود ...

"بابك بیات"- آهنگساز بزرگ كشورمان كه چندی پیش به دلیل شدت بیماری گذشته خود به بخش CCU بیمارستان ایران مهر منتقل شده است قرار شده تا بهبود وضعیت جسمی در بخش ICU این بیمارستان بماند . ادامه...

 

 

۲۱ آبان ۱۳۸۵  عیادت " جعفری جلوه " از " بابك بیات "

معاون امور سینمایی و سمعی و بصری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ،صبح روز یكشنبه بر بالین "بابك بیات" ، آهنگساز برجسته عرصه سینما و موسیقی كشور كه چندی پیش به دلیل عارضه كبدی در بیمارستان ایرانمهر بستری شده است حضور یافت

ادامه...

 

 

۵ آذر ۱۳۸۵  مرد نت‌ها جان سپرد

 بابك بیات، آهنگساز بزرگ كشورمان یكشنبه پنجم آبان در بستر بیماری جان سپرد.

ادامه...

 

...

+ اتفاق افتاد در  دوشنبه ششم آذر 1385ساعت 11:0 قبل از ظهر  به قلم ...! | 

بابك بیات، آهنگساز بزرگ كشورمان یكشنبه پنجم آبان در بستر بیماری جان سپرد. وی پس از یك دوره بیماری به علت نارسایی كبدی در بیمارستان ایرانمهر تهران درگذشت.
بابك بیات متولد خانه‌ای در جنوب شهر تهران نوزده‌ساله كه بود، در اپرای تهران زیر نظر «اولین» و «ثمین» باغچه‌بان و كمی بعد نصرت‌الله زابلی، موسیقی كلاسیك را فرا گرفت. او پنج سال با این اپرا همكاری كرد و پس از آن با محمود دوشال- آهنگساز و رهبر اكستر جاز فولكلوریك- دوستی عمیقی یافت كه به فراگیری جدی‌تر موسیقی و اشتیاق او به موسیقی ترانه منجر شد. پس از آن او به موسیقی فیلم علاقه‌مند شد و توانست با همكاری «واروژان» نخستین موسیقی فیلم را تجربه كند. «غریبه» نخستین فیلمی بود كه او توانست برای تصاویر آن موسیقی بسازد. بلافاصله پس از آن بود كه او به طور جدی وارد دنیای سینما شد.
موسیقی فیلم‌های «شاید وقتی دیگر»، «مسافران»، «كشتی آنجلیكا»، «عروس»، «پردهٔ آخر»، «دست‌های آلوده»، «قرمز»، «دو زن» و... از كارهای پس از انقلاب او به شمار می‌آید. در حوزه تلویزیون ماندگاری «بابك بیات» با نوشتن موسیقی سریال «سلطان و شبان» به اوج خود رسید. سال
۶۹ نخستین‌بار بود كه «بابك بیات» به خاطر ساختن موسیقی فیلم «عروس» سیمرغ بلورین را دریافت كرد و پس از آن در سال۷۵ بار دیگر نام او از میان چهار كاندیدای دریافت جایزه سیمرغ بلورین، دو مرتبه اعلام شد.

 

پیكر زنده یاد " بابك بیات " ساعت ۹ صبح روز چهارشنبه ۸ آذر از مقابل تالار وحدت تشییع می‌‏شود. "بابك صحرایی " ترانه سرا و یكی از شاگردان این هنرمند برجسته موسیقی با اعلام این خبر افزود : با توجه به این كه استاد وصیت كرده بودند كه پیكر ایشان را در امام زاده طاهر به خاك بسپاریم در حال حاضر مشغول رایزننی برای خاكسپاری ایشان در این مكان هستیم .وی گفت : به دلیل این كه اعلام شده قبرهای این قبرستان خصوصی هستند بنابراین هنوز نتوانسته ایم قبری برایشان خریداری كنیم . صحرایی در پایان گفت: امیدواریم كه بتوانیم به خواسته استاد جامه عمل بپوشانیم

 

منبع : نشریه اینترنتی آفتاب

 

+ اتفاق افتاد در  دوشنبه ششم آذر 1385ساعت 10:18 قبل از ظهر  به قلم ...! | 

 
صفحه نخست
پست الکترونیک
بایگانی
درباره وبلاگ
تلخی لبخندم را
بر من ایراد مکن
غمناک تر از گریه
آنجا که وجدان های بی رونق و خاموش قاضیان
که تنها تصویری از دغدغه ی عدالت بر آن کشیده اند
به خود بازم می نهند،
میخندم

کارم از آن نیز گذشته است
می خندم
تلخ
به آنجا
ولی اینجا
یار رفت
غمخوار رفت
و حرف عشق نیز به آرامی
رفت
از دفتر ما
از قاموس ما
از روز مرگی های ما
حالا...
اما می خندم
تلخ می خندم
باآه می خندم
به لبخندی تلخ

پیوندهای روزانه
انار
بدون عنوان
پوکر
کاوه ( نرم افزار )
بوفه گالری
پاگرد
کانون معلمان ایران
سخن ؛ تبلور اندیشه برتر
تلخ مثل عسل ( امیر )
کودکی
ایلیاد
سمفونی مردگان
غزل پست مدرن
خنده گری
زرتشت
دکتر رویا طلوعی - فعال جبش زنان
شاخنامه ی مجسمه ی فردوسی
کمد شیشه ای - مهدی
سبکی تحمل پذیر هستی
تلخ مثل عسل!
سوته دلان در دنیای بی رحم
قلبهای شکسته
وحشی آبی
شاه آمفاکتوس سوم!!!
آدم نمی شوم!
دیوار جیغ!!!!!!
امشاسپندان
بهار آسمان
David Lynch
آتشکده
تنهایی های یه دیوونه
آهنگسرا - فروشگاه اینترنتی آثار موسیقی
زمان بستن چمدان
فرهنگ و ادب
یه مخ کامپیوتر
معنی دوستت دارم
وبلاگ خانواده - علی
انجمن درمانگران ایران
آرشیو پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
فروردین 1387
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
اردیبهشت 1385
فروردین 1385
اسفند 1384
بهمن 1384
دی 1384
آذر 1384
آبان 1384
مهر 1384
شهریور 1384
تیر 1384
خرداد 1384
اردیبهشت 1384
تیر 1381
آرشیو موضوعی
شعر
طنز
سیاست
جامعه شناختی
فلسفه
عکس
پیوندها
نقطه ته خط !!!!!!!!!!
الف.بامداد
استامینوفن
المرغ العربی
اتاق آبی من!
استاد بابک شهرکی
مرداب تنهایی !
یه کولی
تلخ مثل عسل!
وب سایت انجمن شعر نو
واحد فراهم آوری اعضای پیوندی
مثل آب برای شکلات
شب هاي سرد
شیوا - روایت یک خاموشی
گوباره (استاد هرندی)
حرف های تازه
تلخ و شیرین
سحر!
دختر پنهان!
رویش
شیرین غم!
مريم زنگنه
كلبه تنهايي
سهراب سپهری
کارتونهای نیک آهنگ
با آسمان با هم بباریم
نجواهای تنهایی





Powered by WebGozar

 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM

طراح قالب

دیجیتال کیوان