گفتی:

بگذر از نی
من حکایت میکنم
و ز جداییها شکایت میکنم
نی کجای این نکته ها آموخته
نی کجا داند نیستان سوخته
بشنو از من بهترین راوی منم
راست خواهی هم نی و هم نی زنم
نشنو از نی ...نی نوای بی نواست
بشنو از دل دل حریم کبریاست
نی بسوزد خاک و خاکستر شود
دل بسوزد خانه داور شود

گفتم:

گر بگویی دل چرا سوزد خاطاست
دل كه ميگويي حريم كبرياست
كبريا را سوز از سوز دل است
غيراز اين من هرچه گويم باطل است
ني كجا داند حديث اين فراق
يا كجا خواند چه ها كرد اين فراق
از كجا شد سرنوشتم اينچنين
يا چرا آمد بلايي بر زمين
گويمت اي دل بسوز از بهر هيچ
كاين جهان باشد حبابي روي هيچ
دل بسوز، از درد و اندوه فراق
"من چه گويم شرح درد اشتياق"
گويمت هردم كه ميبينم تو را
دل بسوزد زين فراق تو مرا
ني زن و ني هر دو را خواهم به دل
تا بگويد حرف با آهنگ دل
فاش گويم تا ابد شب تا سحر
كز سحر آمد پديدم چشم تر
بودنش گنجي كه آغوشم گشود
رفتنش رنجي كه آرامم ربود
ني زن من تا ابد در ني بدم
ني نوازد شرح درد اي عدم

من فرزند آدمم
و دختر حوّا
آراسته به خرد
ملقب به خلیفة اللهی
و تنها برتریم به آفرینش
سودایی است که در سرم می پرورانم
به برآوردن هرآنچه ناممکن می نامند
خالقکی هستم بر زمین
خدای کوچکی که هستِ بزرگی می کند
منع ام نکنید
از آزمودن زندگی
که سنت موروثی من
چشیدن ممنوعه هاست !!!

کرده ام موی سیه را ز فراق تو سپید

                                                تا نگویند که بعد از سیهی رنگی نیست

!

دلم برای یک گناه تنگ شده یک گناه بزرگ.

می خواهم امروز را در خیابان ها قدم بزنم و زیر دختهای کم رنگ بهاری بیندیشم به همه ی چیز های که دیروز  و تمام شکستها و موفقیت های امروز ام . می خواهم پیروزی هایم را جمع کنم و از مجموع شکستها کم کنم . می خواهم از پی همه دیوار ها از پشت همه نگاه ها سینه خیز به بستر تو بیایم ، تا بتوانم ببوسم تو را، او را، شما را.

می خواهم کلنگ را بردارم و خدا را از زندان اش نجات بدهم .
او دلش گرفته می خواهم به او طعم زندگی را بچشانم . می خواهم به او یاد بدهم چگونه با یک هفت تیر کوچک می تواند خود را بکشد وخلاص شود.

می خواهم با شیطان برقصم با این ابلیس در لباس زیبا رویی

و خدا را جامی از می ناب بدهم آنقدر که روی پا هایش بند نباشد.

می خواهم گناه کنم یک گناه بزرگ...

(با اندکی دستکاری)

آن روز كه خورشيد با لبخند
لبخندي شاد
يخ هاي سخت را
به گرماي زندگي
به اشاره اي به زلال آب بدل ساخت
يخ قلبم فرسنگها از خورشيد وجودت فاصله داشت
آنروز اما،
تلالوي گرماي وجودت
آذرخش زندگي ساز دلم شد
و كنون مي ستايمت
گويي به معبد آفتاب رسيده ام
عبادت ميكنم آفتاب را
مي پرستم تشعشع نگاه گرمت را
و كليد بتكده زيبا ترين بت زندگيم
را به دستانت هديه ميدهم
كه چون درونش را بنگري
با سرخي خون، نام خود را بر ديواره اش
حك شده يابي